" بهارا زنده مانی زندگی بخش به فروردین ما فرخندگی بخش مگو کاین سرزمین شوره زار است چو فردا رسد رشگ بهار است بهارا باش کاین خون گل آلود برآرد سرخ گل چون آتش از دود میان خون و آبش ره گشاییم از این موج و از این توفان برآییم به نوروز دگر هنگام دیدار به آیین دگر آیی پدیدار "