" En dan, heel onverwachts, zo onverwachts dat het bijna een schok is, voelt hij dat hij iets mist, zelfs ontzettend mist. Hij moet blijven staan, staat doodstil en zet zich schrap tegen de oprukkende wind. Moest hij dan de hele weg hierheen afleggen, over de sombere fjord in een bootje met een doodsbenauwde mederoeier, over twee hoogvlaktes en dan verdwalen in een sneeuwjacht zonder zicht met een goddeloze gletsjer achter de storm om erachter te komen dat hij zich in het huis van Geirthrud eigenlijk haast prettig voelde? In elk geval zo goed dat hij kan voelen dat hij het mist. Voor hem een totaal nieuwe ervaring iets te missen wat niet voor eeuwig is verdwenen. Dit nieuwe gemis is veel natuurlijker en het is licht erbinnen. "
― Jón Kalman Stefánsson , حزن الملائكة