" Τα Ηλύσια Πεδία, προτιμώ να τ' ανεβαίνω με τα πόδια βράδυ, άνοιξη. Στην πραγματικότητα, δεν υπάρχουν πια μέρα, αλλά, τη νύχτα, ακόμα είναι φαντασμαγορικά. Ίσως στα Ηλύσια Πεδία ακούσω τη φωνή σου να με καλεί με το μικρό μου όνομα... Τη μέρα που πούλησες το γούνινο παλτό σου και το μπομπέ σμαράγδι, μου έμεναν σχεδόν δύο χιλιάδες φράγκα από τα χρήματα του Μπερό-Μπεντουέν. Ήμαστε πλούσιοι. Το μέλλον μας ανήκε. Το ίδιο βράδυ, είχες την καλοσύνη να έρθεις να με συναντήσεις στην Ετουάλ. Ήταν καλοκαίρι, όπως τότε που είχαμε συναντηθεί στις αποβάθρες με τη Νεκροκεφαλή και σας έβλεπα να 'ρχεστε προς τα μένα. Πήγαμε στο εστιατόριο στη γωνία Φρανσουά-Πρεμιέ και Μαρμπέφ. Είχαν βγάλει τραπέζια στο πεζοδρόμιο. Δεν είχε νυχτώσει ακόμα. Η κυκλοφορία είχε αραιώσει, κι ακούγονταν τα μουρμουρίσματα και οι ήχοι των βημάτων. Γύρω στις δέκα, όταν κατεβαίναμε τα Ηλύσια Πεδία, αναρωτήθηκα αν νύχτωνε ποτέ ή θα 'χαμε μια λευκή νύχτα όπως στη Ρωσία και στις χώρες του Βορρά. Προχωρούσαμε χωρίς συγκεκριμένο σκοπό· είχαμε μπροστά μας όλη τη νύχτα. Έμεναν ακόμα κάτι κηλίδες του ήλιου κάτω απ' τις αψίδες της οδού Ριβολί. Ήταν αρχές καλοκαιριού· σε λίγο θα φεύγαμε. Για πού; Δεν το ξέραμε ακόμα. Ίσως για Μαγιόρκα ή για Μεξικό. Ίσως για Λονδίνο ή για Ρώμη. Τα μέρη δεν είχαν πια καμία σημασία· μπερδεύονταν το 'να με τ' άλλο. Ο μοναδικός σκοπός του ταξιδιού μας ήταν να πάμε στην ΚΑΡΔΙΑ ΤΟΥ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΟΥ, εκεί όπου ο χρόνος σταματά, και τα ρολόγια δείχνουν πάντα την ίδια ώρα: μεσημέρι. "
― Patrick Modiano
Image for Quotes