" Waarom heeft God de wereld geschapen?' - omdat hij zich dan kon koesteren in de heerlijkheid van het gevierd worden door zijn schepping. God wilde erkenning, en hij wist dat hij voor erkenning een ander subject nodig had dat hem erkent. Hij schiep de wereld dus uit pure ijdelheid. Dat betekende ook dat Christus niet naar de aarde was afgezakt om de mensen te verlossen van hun zonden, van de erfenis van Adam's zondeval. Nee, integendeel. Adam moest wel vallen om Christus in staat te stellen naar de aarde te komen en verlossing te verlenen. Malebranche past hier op God zelf het 'psychologische' inzicht toe dat ons voorhoudt dat een heilige die zich opoffert voor anderen, om die anderen uit hun lijden te verlossen, eigenlijk wil dat anderen lijden, zodat hij in staat zal zijn hen te helpen. "