" ZVONA
Sklonićemo se u zvona, u raznjihana
zvona, u huku, u vazduh, u srce zvonjave.
Sklonićemo se u zvona i zaploviti
iznad zemlje u teškim vagonima. Iznad zemlje,
iznad polja, tamo gde su livade koje nose
mladi jasenovi i seoske crkve, u zaklonu
jutarnjih magli i šuma koje trče kao stada
antilopa; tamo gde potoci tiho pokreću
vodenice. Iznad zemlje, iznad livada,
iznad bele rade, iznad klupe, na kojoj je
ljubav urezala nesavršen znak, iznad
vrbe poslušne hladnom vetru,
iznad škole u kojoj uveče latinske
reči razgovaraju jedne s drugim; iznad dubokog
ribnjaka, iznad Morskog Oka, iznad plača
i iznad žalosti, iznad lornjona koji se presavija
na suncu, iznad kalendara
ispunjenih vremenom koji leže na dnu fioke
spokojno kao grčke amfore u moru.
Iznad granice, iznad tvog budnog pogleda,
iznad nečije zenice, iznad zarđalog topa,
iznad baštenske kapije koje više nema,
iznad oblaka, iznad kiše koja pije rosu,
iznad puža koji ne zna uz kakvu se
statuu penje, iznad brzog voza,
koji ubrzano diše, iznad dečaka
koji vezuje kravatu uoči školske priredbe,
iznad gradskog parka, u kome još uvek leži
nekad izgubljeni švajcarski perorez.
Kad padne noć, sklonićemo se
u zvona, u lake kočije,
u bronzane balone. "
― Adam Zagajewski , Canvas: Poems