" Ajo kishte kaluar aq pranë,sa ai arriti të ndiente flladin e aromës së saj dhe nëse ajo se vuri re, kjo ndodh jo sepse nuk kishte mundësi ta shihte, por ngaqë e kishte zakon të ecte me kokën lartë. I dukej aq e bukur, aq ngadhënjyese, aq ndryshe nga njerëzit e zakonshëm, saqë nuk e kuptonte se si askush tjetër nuk prekej si ai nga kënga prej kastanjetash që lëshonin takat e saj mbi kalldrëm, se si askujt tjetër nuk i çakërdisej zemra nga fërshfërimat e varefit të fustanit të saj, dhe si askush tjetër nuk çmendej si ai nga dashuria për fru-frunë e gërshetit të saj, për fluturimin e duarve dhe floririn e të qeshurës së saj! "
― Gabriel García Márquez , Love in the Time of Cholera